09 November 2011

bukan kebetulan

Adik lelaki yang study berhampiran tempat saya bekerja ni sms ‘nak pinjam laptop untuk dua hari boleh tak. Nak siapkan final report project.’ Saya balas, ‘kan dah ada pc di rumah, guna yang tu pun boleh siapkan’. Dia menjawab ‘ pc tak berapa elok. Nanti rosak pendrive (memang pernah berlaku pun).’ Saya berkeras, ‘tapi nak bagi pinjam laptop ni nak bawa balik rumah bimbang la. Lagipun ni laptop office, bukan personal punya.’ Dia pun jawab, ‘k.’ marah la tu.

Saya termenung. Niat di hati, saya tak nak balik dah esok petang. Sebab baru pagi selasa iaitu semalam, sampai di kemaman ni. Tapi memikirkan dia nak pinjam laptop ni, mengalah juga. Saya ajak dia balik sekali esok. Maka, dua hari ni laptop ni akan saya bawa balik juga untuk dia pinjam. Di bawah pemantauan saya. Tak adalah rasa bimbang sangat.

plan saya berubah. daripada nak rehat sahaja minggu ni di rumah sewa bertukar kepada balik kampung. Susah juga kalau tak ada laptop sendiri. Huhuhu.


sekejap tadi..

‘kak cik, nak minta hantar pergi ke kfc kat Bandar aci tak hari sabtu ni. Kawan saya, na and jannah pun nak tumpang juga. Kalau awak tak balik, saya tak pergi dah rasanya. Kawan yang lain dah tumpang kereta kawan yang lain.’ Sms adik perempuan saya di kampung. sedih betul bunyinya.

Sebab tiba-tiba esok saya balik, maka saya balas ‘Boleh, sebab esok kak cik balik. tapi awak kena belanja saya ayam seketul’. Dia jawab cepat, ‘beres.’ Suka hati la tu dapat berparti dengan kawan di kfc.

Aturan Allah ni cantik betul kan? Di waktu saya rasa bersalah sebab tak boleh nak bantu si adik dengan pinjamkan laptop, maka Allah tukarkan niat saya supaya beralah dengan balik juga ke kampung esok. dapat tolong si adik lelaki, rupanya dapat juga tolong adik perempuan, kakak pada si bongsu ni.

Macammana la saya tak berfikir panjang kalau dapat offer kerja jauh-jauh dari kampung, mereka masih memerlukan saya. Huhuhu.

Tapi masih juga ada habuan tak tersangka untuk saya di kala ini. Seorang kawan memberi mesej. ‘petang ni balik awal? Jom makan.’ Saya reply pendek, ‘balik awal tapi nak pergi joging’. Dia membalas lagi ‘ala, jogging esok la, nak belanja birthday.’ Ooh, saya terharu. ‘kan dah bagi present hari tu, tak payahlah belanja lagi.’ Dia jawab ‘ tu hadiah, ni belanja makan pulak.’ Macammana la saya tak rasa bersyukur kalau dianugerahkan kawan yang macam ni. Terharu. Semalam pun dah dibelanja oleh empat kawan yang lain. Dapat hadiah lagi.

Nikmat Allah mana lagi yang mahu saya dustakan?

Tiada.

0 Yang Menegur: